Poznański MIM

Najpiękniejsze i najbardziej wartościowe zabytki otrzymują w hierarchii klasę O. Skalę tę wprowadzono w 1963 roku, by zhierarchizować obiekty historyczne i wskazać zwiedzającym te, które są najbardziej wartościowe. Zabytków posiadających klasę zerową wyodrębniono w Polsce około siedemdziesięciu. Nieco niżej znajdują się obiekty klasy I, II, III, zaś klasa IV wskazuje na spore zniszczenia i niską wartość artystyczną danej budowli. Mimo iż dziś uważa się tę hierarchię za przeżytek, to jednak podkreśla się, jeśli dany zabytek posiada klasę 0 – jest to synonimem najwyższej jakości. W Poznaniu znajdują się dwa takie pomniki historii. Są to fara, czyli kolegiata Matki Boskiej, oraz staromiejski ratusz. Wiele osób uważa, że należy zaliczyć do nich również katedrę, z której miasto jest tak dumne. Jednak jest ona niesymetryczna, przełamana stylami – gotyckim i barokowym (dobudowana Złota Kaplica z pewnością prezentuje się bardzo dobrze, jednak jako całość dziwnie komponuje się gotycką surowością, zwłaszcza na zewnątrz). Oba zabytki klasy zerowej znajdują się na rynku Starego Miasta i dzieli je zaledwie pięć minut drogi. Fara wyróżnia się spośród otaczających ją kamienic – jest wyższa i intensywnie różowa, choć można jej nie zauważyć, gdyż wtapia się w znajdujące się w pobliżu mury. Za to wewnątrz jest naprawdę imponująca, jeśli tylko ktoś lubi barokowy przepych i okazałość. Z kolei ratusz to budowla renesansowa. Otaczają go wąskie, kolorowe kamieniczki, które dodają mu pięknej oprawy i splendoru. Na ścianach budynku znajdują się wymalowani radcy, a w pobliżu na jednej z kamienic znajduje się postać architekta ratusza. Codziennie o godzinie dwunastej z zegara wychodzą trykające się koziołki, dlatego w tym czasie przed budynkiem znajduje się najwięcej osób.

read comments (0)